İnsan ve İnsan

İnsan var, bir damlacık sevgiyi umman eder. İnsan var, ummanı görmez; sevgiye isyan eder. İnsan var, ışık saçar; aydınlatır etrafı İnsan var, ışıktan kaçar; ömrünü zindan eder. İnsan var, bir dost için verir bin canı olsa İnsan var, bin dostunu kendine düşman eder. İnsan var, yağmur gibi bastığı yer yeşerir İnsan var, ilkbaharı sarartır; hazan eder. İnsan var, gölgesinde nice garip serinler İnsan var, kor misali değeni pişman eder. İnsan var, insandaki güzelleri görür hep İnsan var, güzeli örter; zemmeder, bühtan eder. İnsan var, şeytanları melekliğe yöneltir İnsan var, şirretiyle meleği şeytan eder. İnsan var, gülü görmez; dikeniyle uğraşır İnsan var, sevgisiyle çalıyı reyhan eder. İnsan var, yoklukta gezer; şükreder Yaradan'a İnsan var, varlıkta yüzer; çırpınır, figan eder. Kardeşlerim, dostlarım! Diyeceğim odur ki: Sevmeyi bilen insan, bir değil, bin can eder.