Gitme Kal Bu Şehirde

Hangi şehirdesin şimdi bilmiyorum Gecenin şu kör saatinde Hangi uykumun arasında sana sesleniyorum Beni duyuyor musun? Haberini getiren dostlar da kalmadı artık Burada bir ben, bir de seni düşünmekle yapayalnız kaldık . Her sabahki gibi gene biraz geç kalkıyorum yataktan Yapacak bir şey mi kaldı sanki bu koca şehirde, Birkaç düşünce âlemi senden arta kalan Onlarla yaşayıp gidiyorum işte! Bir tek numaran kalmış bende Bir telaşla çevirsem numaranı Kâğıda değil, sana anlatsam bu yazdıklarımı Dinler miydin beni? Geçenlerde işim düştü, Şöyle bir evinizin önünden geçtim. Yok be, yalan! Oraya sadece seni görebilmek için gitmiştim. Hava çoktan karamıştı, ortalık susuyordu Ve ışıklarınızın hiçbiri yanmıyordu. Artık umudumu iyice kaybettim, Nerde olduğunu bilmemek Ve bunu hiçbir zaman öğrenememeyi düşünmek... Sonuçta gitmiştin Arkandan kimler el salladı bilmiyorum Kimler oturup ağladı senin için? En büyük cezan oldu bana Böyle habersizce gidişin. Artık umudumu iyice kaybettim Her çalan telefona koşmaktan Ve sonuçta hep hüsrana uğramaktan bıktım artık Mektuplarına bakmıyorum bile onlardan hiç umudum yok. Ama bazen sessiz telefonlar geliyor Bilsen öyle mutlu oluyorum ki Belki diyorum belki sensindir de... Bu sessiz gidişin var ya, Ardında en çok beni vurdu. Her şeyi götürmüşsün, düşlerimi bile Bilirim yeterince geç kalınmış bir söz bu, Ama yine de; Gitme, gitme kal bu şehirde!