Elveda

Bir çığlığım artık, Sadece kendimin duyabildiği, Ve kocaman bir boşluk bir uçurum kıyısı, Düşsem kendimi tutacak takatım yok, Düşsem paramparça olacak kadar yükseğim kendime. Bu aşağılık dünyada, Diplerimin derinliğinde karanlığında kayboluyorum, Gün be gün.. Gün be gün mum gibi eriyorum, Fitilsiz yağsız ve ateşsiz. Oysa düşlerim vardı koynumda. Dudağımda tebessüm kırıntıları, Gözlerimde güneşten çaldığım ışıltılar. Mutlu olabilme ihtimallerim vardı, Ama olmadı olamadı. Yarım yamalak kırık dökük kaldı hepsi, Hepsi hepsi bir düşten ibaret oldu kendiliğinden. Belkide, Belkide KENDİLİĞİMDEN. Şimdi nasılda uyumak istiyorum uyanmamacasına, Yani ölmek istiyorum. Konuşamadıklarımı Yazarak SÖYLÜYORUM. Ah vah edenim olmasın arkamdan ben yaşarken ah etmeyenler. Ve, Ağlamasın kimse ben ağlarken gülenler. Ne derler hep KURTULURMUŞ ÖLENLER...