Benim Kalbim

Bir civan bir siyâh meşcerenin En karanlık yerinde yatmıştı; Başını bir garîb şeb-perenin Zıll-ı şeb-rengine uzatmıştı. Nevhalar, giryeler, şikâyetler Ana olmuştu câme-hâb-ı huzûr. Bir müebbed şeb-i siyeh-peyker Anı etmişti ser-girân-ı fütur! .. Gönlü ağlardı gülse çeşmânı; Gözüne yaş gelirdi güldükçe; İncinirdi hayâl-i giryânı Gözünün yaşları döküldükçe. Rû-yı zerdindeki uçukluktan Mütehâşî olurdu berk-i hazân; Leb-i zârındaki donukluktan Lâl ü hayran kalırdı hep mürgân! Sinesinde halîde bir hançer Sallanırdı teneffüs ettikçe; Rahm ile titreşirdi hâk ü hacer, Ânın enfâsını işittikçe! "Kimdir âyâ bu haste-yî muğber? " Diye ettim semâya isticvâb; Eyledi bir perî-yi zerrîn-per Asumandan şu yolda bast-ı cevâb: "Gördüğün dil-şikeste-yî takdir, Bil, senin kalb-i nâ-ümîdindir! Öyle takdir eder ki Rabb-ı Kadir, Ebedî hastedir dil-i şâir! ”