Mis Gibi Bir Üşüme

hoşçakal diyen gözlerinle vedalaşıp telgraf direklerine konan kuşlarla bir bu kaçıncı mektubum gelmedin garda adını bilmediğim trenleri beklediğim doğrudur bütün kapıları gara açılan soluk soluğa trenlerden inenleri ezberledim gidenleri biriktirdim gelmedin çok bekledim üşüdüm mis gibi bir üşüme bu gözleri kör kulakları sağır beton yığını ankara ne anlar üşümekten dolaşırdım üşürdüm tren beklemeye gelirdim hoşbulduk ankara garı beklediğim gelmedi gidenlere el salladım kim bilir her tren kalkışında hüzünlenirim her tren düdüğü adres soran bir yalnızlığı anımsatır.