Aşk

önce ölüm vardı bu kentte, hiç kimse ölmeden önceydi... ar damarı çatlamamıştı yalnızlığın ve biz yalnız değildik... ki ne zaman ölüm başladı ve yalnızlık adımız sıra yürümeye koyuldu... her uzun yolculuk öncesi yüzün düşerdi izimin seyrine izimden akardı gülüşün, göz'ün olurdum... ansızın üşüyen bir ömrün körkütük ölü cümlelerine herşey'sizliğimin varlığına adın düştüm, adım buldum, AŞK oldu adın. oysa hala griydi hayatıma sığmayan suskunluğum ve hala ormanlarca açık'tım benden açık ara fark yemiştim sırtımda kırbaçlanan nehirlerden gün oldu; ağır aksak sustu bu kentin muhannet kahkahaları...