Şems'in Esması

Rüzgârın esişine ilham verir saçların Kıpkızıl bir haleye benziyor dudakların Ne yerdesin ne gökte; elin Kâbe örtüsü Sen görülmez rüyamsın aşkın zafer büyüsü Dualar kadar serin, aminler kadar ayan Gözlerinin cenneti sanki ruhuma beyan Gökyüzündeki güneş yüzgörümlüğün senin Başka bir şey isteme saçlarımdır kefenin Sen varken denizlere nasıl aldansın mavi? Güzelliğin içimde kuyu gibi semavi Işık ışık parlayan kentlerin bahar günü; Gömüldü canım sana aşk bilmezmiş ömrünü Setrettin gözlerimi ateş havzalarında Ahıma düşen Leyla Mecnun yokuşlarında Pinhan idim, sır oldum, aç kapıyı bak bana İklimime nur oldun, aşk üryan olsun cana Yâr zülfünün siyahı ebedidir senin Farza kamet getirdim, vacip değil mi tenin? Karanlığın bağrına apansız yıldız düştü Ötelerden müjdeler; fikrime yüzün düştü Bilinenin koynunda bilinmez imiş hayal Turab oldum yolunda aşk bile sende melal Hâlimi anlatmanın ezasına hüsnasın Gül çehrene çiz beni, sen sabrıma esmasın