Ölüme Gülerek Gittiler

Mapusane avlusunda üç darağacı, üç yağlı urgan, üç körpe fidan.Siz hepiniz tanıyorsunuz onları, siz hepiniz gördünüz. Onların da öyküleri vardı yarım kalmış, tamamlanmamış. Ve onların daçarpan yürekleri vardı aşk için, sevda için. Ama halkının , ülkesinin sevdası daha bir kutsaldı onlar için. Onların elleri tutmamıştı daha ellerini bir genç kızın, bir genç kadının. Ama onlar, biliyorlardı nasıl gidilir ölüme gülerek halk için,baharında üstelik hayatın.Şafak ha söktü,ha sökecekti. Çocuklar uyanacaktı uykularından.Kalkmamıştı daha yeşil çimlerin üzerindeki ıslak serinliği sabahın.Zaman durmuştu ya geceleğin. Postallarının bağını bile bağlatmadılar cellatlar.Gençtiler, hepinizden daha çok seviyorlardı hayatı.Sizlerin,hepinizin sevdiği kadar en az.Daha uyanmamıştınız uykularınızdan. Elleri,kolları bağlı olarak getirildiklerinde ılık bir mayıs sabahı avluya.Gözlerinde korku yoktu onların.Fakat,titriyordu elleri ayakları cellatların. Biliyorum,fazla söze gerek yok onlara dair.Güzel sözlere,gözyaşlarına.Bu ne şiir,bu ne ağıt,bu ne öykü.Nede başka birsey.Dindiremez artık yüreğimizdeki acıyı hiç birşey. Ama onlar ölmediler.Onlar,kızgın,erimiş bir çeliğin kabına dökülür gibi döküldüler halkın yüreğini.Siz hepiniz gördünüz,siz hepiniz tanıyorsunuz onları.Hüseyin,Yusuf,Deniz 'di adları...