Düşlerim Ve Senin İçin Yitirdim Gecelerimi

'... gecenin kokulan, toprak ve tuz kokulan şakaklarımı serinletiyordu. işaretler ve yıldızlarla yüklü olan bu gecede kendimi ilk kez olarak dünyanın tatlı kayıtsızlığına açıyordum dünyayı kendime böylesine eş, böylesine kardeş bulunca anladım ki eskiden mutluluğa ermişim. Hatta hâlâ da mutluydum.' A. Camus 1 güneşe koşmayı yıldız saymayı değil seni somut sevdim çünkü ben kayıtsız bir mutluluğun ortasındayım de ki bir yangın çıplaklığının içinden çıkıp sana soyundum gecenin bir vaktinde ve hüzün örmeyesin diye bana kar altındaki ülke çocuklarını çekip çıkardım birer kan damlasından de ki düşlerim ve senin için yitirdim gecelerimi oysa nar dudaklarını öpememenin esiriyim. hatta 24.00 sonrasının tatlı kayıtsızlığına bırakıp kendimi düşümde seni esir atabilme sevdasının onuruyum kendimce 2 de ki koridorsuz bir gecenin merkeziyim sonra öpüşlerinde. öyleyse dinle sayrısız sevişmelerinin sesini sen kent- soylu züppeliğin yangını, ben çöl kuraklığının içinden çıkıp gelen maviliği az, derinliği çok bir gecenin içindeki onurum. 3 bugün ne sen varsın ne de yağmurkurak, porsumuş ve sevişmeye arzulu dudaklarla bekledim seni, çok ey sevdam! yağmuru yok, kar'ı yok bir gecenin karanlığındayım sensiz, belki de bu yüzdendir geceleri uyuyamayışım. belki de bu yüzdendir rengi kırmızı kendi yok bir gül çizdim sana düşümde, belki de bu yüzden mutluluğun tadındayım halâ. 4 bugün yine yağmuru yok, kar'ı yok bir gecenin kıyışındayım. onlar gibi sende yoksun, belki de seni bir gül yaprağı gibi kitap sayfalarının bilinmez bir yerine bırakıp tekrar tekrar arayacağım; yılmak yok, bulacağım seni çünkü ben ateşin oğluyum. bu yüzden öğrendim sevmeyi bundandır saçının telini, gözlerinin siyahlığını veyahut da hakîliğini değil seni sevişim sana tapışım: tanrıçamsın. 5 ama hayır! hayır! söyle! söyle! nasıl indiririm yıldızları toprağa; körpe mavi umutlar düşerken hain duvar diplerine dinle ki öfkem gözlerimden büyük hani hatırlasana ben ateşin oğluyum ya promete 6 ey sevdam! uzak ülkenin çocukları da kucakladılar yağmuru, kar'ı ve güneşi ben de senin için şiir'i ve belki de promete aaah ama neyleyim ki yalnızca seni mi yoksa. oysa ihanete uğrayan çocukları onlar belki de hiç görmediler denizi, belli ki hiç göremeyecekler denizi hani diyorum ki artık bende görmesen ama çok istiyorum biliyorsun yağmurlu geceyi, çünkü ölüme yakındır zamanım. onlar hüzünsüz göçüp gittiler gülerek uzak yıldızlara, dağlar boyu dirildiler, sonra şafakla dirildiler, aurora'yla 1. geldiler kar altındaydı onlar düşleriyle birlikte ellerim uzak dokunamadım göğü seyrettiler omuzlarında mavzerle elleri yakın dokundular bana beethoven'ı senfonilerde dinleyemeden yiğit gittiler ölüme oysa sen ihanetin pençesindeydin mavi umutların İntiharında oysa ben güneşe koşmayı yıldız saymayı değil seni somut sevdim çünkü ben adı konmamış çocukların kavgalı gözlerindeyim bu yüzden mutluluğun tadındayım hâlâ. 1. Aurora: Yunan mitolojisinde şafak tanrıçası