Yasak Sevdalar Kenti

Ateş böcekleri yıldızlarla konuşyordu Rüzgar saçlarımızı okşuyordu tek dostumuzdu Ay karanlıklarla boğuşuyordu Susuz kalmış Bir çiçek gibi solkundu umutlarımız Geceyi seviyorduk insanca Yasak aşkın esiriydik doğanın güzelliğinde Kederlerimizi unutmak istiyorduk Istırapların en acılısını çekiyorduk devler gibi Selam verecek bir dostumuz yoktu üstelik Ölmek istiyorduk bazı zamanlar Oysa yaşamak güzel şeydi Henüz dinçtik en güzel çağımızdı Güzel günlerimiz olsun istiyorduk Ellerimiz yalnız mı yalnızdı Çölde kalmışcasına susuzduk Nefes almaktan yoksun Gözlerimiz mahkumdu yasak sevdalar kentinde Hislerimiz Bize mutluluk adıyordu yılmayın diyordu Yaşamımızla mücadele ediyorduk Belki gerçeklerden haberimiz yoktu Ya da yokmuş gibi görünüyorduk Elimizden hiçbir şey gelmiyordu Kaderin dipsiz kuyularında Özgürlüğümüzü arıyorduk sevmekten yana Yıldızların biri yanıp biri sönüyordu Kendi dillerince konuşuyorlardı anlamadığımız Öl deseler kötülük yapardık belki Çok büyük vebalimiz olurdu Tanrıya karşı Oysa biz insanca yaşamak istiyorduk En büyük korkumuz karamsarlıktı Ay vardı gecede fakat bize karanlıktı