Eski Yaz

Eski bahçede, paslı sapını tutarken tulumbanın küllenen ateşe sürdüğün cezve, tozlu yaprakların gölgesinde çürüyen iskemlede bir yandan seni seyrediyorum- gençliğin canlanıyor belli belirsiz. Birlikte türküler söylerdik kısık bir sesle. Gerçekten öyle güzel miydi dokunduğumuz her şey? Bize mi öyle gelirdi soluduğumuz gece bir baharatçı dükkânının binbir çeşidiyle? İster izinle dönelim gurbetten tahta bavullarımızda Malatyalı Fahri’nin plakları, ister sıla dediğimiz dağ köyü toprak damında loğuyla, çırasıyla ve gökyüzü yıldızlarıyla donatsın yaz gecelerimizi- kekik kokusu bağışlayan bir yel eserdi ve bilirdik, dağların ardındaydı her şey, Çerkez eyerini ne zaman vursak kara kısrağa, İşte biz hep o dağları aşmak isterdik. Sonra ne oldu bize? Nereye savruldu herkes? Ve ben şimdi seni seyrederken canlanan gençliğinle eski bahçede, eprimiş çerkez eyeri, külrengi iskemle, belli belirsiz bir türkü kısık bir sesle yansırken tozlu yaprakları sılanın acı sularında unutulmuş kuyunun (Adam Sanat,94)