Oğulotum

o senin ıhlamur duruşun oğulotum bal köpüğüm evler kapılar boyu boynundaki kuğuyu besleyip doyurduğum o senin çarşı pazar duruşun yıldız ağdı, öldü ikizin oğul ne musalla ne sela göğsümdeki yırtık büyüdü dal boyun toprak oğul kılıçları kinle parlak yürekleri pıhtı kan çukur kazıyorlar oğul çukur kazıyorlar hiç durmadan gözlerini koyuyorlar ışığın kalıyor ellerini koyuyorlar sıcağın kalıyor ağzını koyuyorlar şarkın kalıyor bir dağ taşıdım ya bir ömür, koynumda parçalanıyor çağın kumaşı delinmiş oğul dağın tasası çalınmış oğul balın köpüğü alınmış oğul -sen bu ölümü niye öldündü? (Bahçe 20, Sonyaz 2000)