Üvey Manifesto

İç güveysiydim bu hayatta Kapının eşiğinde kendine olmadık hayaller yaratan Ne zaman özeleştiri yapsam Aleyhime suç duyurusuna dönüştü kendi feryadım Bundan geriye dönüş yok diyorlar Olan oldu, bundan sonrası yarışın son turları Bakıyorum herkesin elinden kaçmış hayat Kim kimi arasa ne kendinde buluyor ne başkasında Madem öyle bir desturla başlıyorum masala Dişimi sıkıyorum, dilimi ısırıyorum, dünsüzleşiyorum Yine de kalbimde kırıntılar kalıyor her vakit İp koptuğu an beni eskiye fırlatıveren Benim de bir şürekam varmış demek Bir düş, bir kelime, bir şükür özlemi Şeytanın günde dört kere dürttüğü ademin tekiyim Afsız bir günaha karşı ömrünün dibine kadar zebani Aşklar son buldu ama, buna bir harf daha eklemek olmaz Kurutulmuş bir çiçek şimdi hayat kalbimizin satır arasında Dedim ya içgüveysiydim... Horlandım, ezildim, üzüldüm Sonunda benim kadar kimsesiz olduğunu anladı dünya