Aşkın Şansı Bir Kez

Kar ortasında kaldık. Buydu belki görüp göreceğimiz en büyük sürpriz. Dağlar geçit vermedi, sıralı otobüsler, tedirgin sürücüler, mola yeri telaşı Acıtıyor şimdi içimizi uzaktan duyulan bir kırık bozlak Kırşehirli Neşet Ertaş, Muharrem oğlu, kendi halinde abdal O, sazı kıracak kadar tutkulu Biz, uzanıp kara tutunacak kadar... Gelip geçtik olmayacağız başımızı taşlara vurup vurup Taşın suyundaki sır kalbimizdeki sır olup kaynaşacak hayata Kar ortasındayız. Donmuş mazot korkusu, kendini geceden saklayan yıldızlar Hepsini senin için avuç avuç toplamaya geldim. Ben. Tek başıma. Yanımda binlerce düş ışıltısı. Yanımda kimsenin bilmediği bir puslu fener Kalbime tuttukça adın görünecek. Yıldızlar cebimden taşıp ömrüne eklenecek. Sen hiç farketmeden uzayacak ömrün. Aşk mıydı? Kara saplı bir kızak mı? İkisinde de üşüdük, yönümüz değişti, gökyüzüne vurdu kalbimiz Şimdi ellerinde fenerlerle ikimizi arıyorlar