Quem chora ausente aquela formosura

C Cláudio Manuel da Costa
0 Altın Yaprak
Quem chora ausente aquela formosura, Em que seu maior gosto deposita, Que bem pode gozar, que sorte, ou dita, Que não seja funesta, triste, e escura! A apagar os incêndios da loucura Nos braços da esperança Amor me incita: Mas se era a que perdi, glória infinita, Outra igual que esperança me assegura! Já de tanto delírio me despeço; Porque o meu precipício encaminhado Pela mão deste engano reconheço. Triste! A quanto chegou meu duro fado! Se de um fingido bem não faço apreço, Que alívio posso dar a meu cuidado!

Bu metin şairin özgün dilinde (İtalyanca) değil, bir çeviridir.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.