Yalnız...

Bilir misin yalnızlığı? bazen en büyük düşmanıdır insanın yalnızlık! kendini avutabilmek için bir şeyler ararsın ama bulamazsın çölde bir damla suya hasret gibi sarılırsın karsına çıkan ilk kişiye hele birde seni anlayan biriyse konuşursun da konuşursun. Fark etmezsin bile zamanın nasıl geçtiğini ama sonra bir şey olur!.. o gider ! ve sen tekrar yalnız kalırsın bu kez kendini onun geleceği zamana kadar oyalamaya çalışırsın yaşam senle alay ediyor gibi gecen her saniye işkencedir. bunu fark edersin ve daha çok acı çekersin, tekrar yalnız kaldın! kabul etmek istemesen de tekrar yalnızsın! aklın kabul etmemiştir ama için gerçeği her zamanki gibi bilir işte o zaman gözlerin ağlamak için titrer ama kendini tutarsın. farkında olmadan dalarsın.. belki çocukluğundaki huzur dolu anıları hatırlarsın belki de sevgilinle birbirinize sarılıp ağladığınız günleri.. içine daldığın hayaller o kadar gerçekçidir ki o anıları tekrar yaşamaya başlarsın içten ve huzur verici bu düşte yasamayı seçersin. gözlerin yavaş yavaş kapanırken yere düşen damlaları fark etmezsin bile, sen düşlerinde yaşarken yüzün tatlı bir tebessüm alır , uyursun...