Yokluğun

Yokluğun... Kanımı donduracak kadar sert. Damga yemiş, yarama tuz basılmış kadar acıydı. Bir aşk filminin son sahnesi gibi, hüzün doluydu. Yokluğun... Şimdi sen giderken, ardında kalan, Seni düşünerek yattığım yastığımın, Çukuruna düşen gözyaşlarımdı... Ve o çukur, Sen gelene dek; küçük bir göle dönüşecekti. Islak ıslaktı gözaltlarım.. Kurusun diye güneşe verdim yüzümü. Oysa güneş baba da ağlıyordu bana. İkimizin de ıslaktı gözaltları... Sebebi ise yokluğundu... Gidişin bile bir çocuk kahkahası kadar duruydu... Ben ardında sevdiğini yitiren, Kanadı kırılmış serçe gibi bakarken, Senden geriye kalan, gözyaşımı sildiğim havluydu...