Şubat Ayini

Bana öyle yağmursuz rüzgarsız gelme İçime düştüğünde Ay çapında krater açtın bliyorsun Şimdi ışığa koşan Pervaneler gibi dönme çıkamazsın Ben yer küreden açılan kuyudan düştüm Aşk bildiğim sonsuzluğa Bana öyle Leylasız Şirinsiz Züleyhasız gelme Kadim masallardan çaldım yüzünü sen uyurken Hüznü lirik bir söylence bir ruhun ateşi çalan öznesi Astım rahleyi Fuzilinin el yazması Mecnun Dini yoktu çölün ve dağın ben Yusufken Seni yedi renkte yıkadım arındırıp kutsanmıs şaman Kefrenin duvar yazıtlarına ey kitabe Ley’din Kays oldum deli dediler güldüm Ölüler kitabına dip not düştü Tanrı- ölümsüzdüm Bana öyle susuz ateşsiz topraksız gelme Yıldızlar tarihinde toplayıp yerçekimli evreni C’an düşmesi şubatın yırtılan ağzında mukaddes Bir şiirdi duanın en eski kutsal Atası Dokundum çözüldü dili bütün söylencelerin Öptüğümde uyandın bin yıllık Sfenks’in gözlerinde Sonra sana ıslak bir bulut gibi geldim İşte şubat ayini parmaklarında mumyalanmış Çözülmüş La bir keman telinde giyotin Öyle yırtılan bir gecede seril ruhuma Bir tek sana öleyim sende öleyim sen de öl Bölünmesin asal bir sayıda atomlarına Aşk...