Derdim Sen, Dermanım Sen

Kaç fersahlar gezdim şu karanlık denizlerde, kaç kasırgada boğuştum, kaç ölümle yüzleşip hayata döndüm, yine durulamadı yüreğim, yine de sönmedi közlerim. Baktığım her yerde sen varsın, gördüğüm her şeyde sen, sen sevdam, ölümüm, ateşim. Sen bitmeyen çilem, kederim. Ağıtlarım, gözyaşlarım, hüzünlerim, bitemeyen derdim. Sen ey aşk! Sen ölüp ölüp dirildiğim. Kaç yitiklikler gördüm, kaç bilinmezliklere düştüm. Kaç kayıplar verdim, kaç kazançlar aldım. Bir seni alamadım koynuma, bir seni saramadım, bir sana sevdamı sunamadım. Öfke nöbetlerimde sen, hülyalı rüyalarımda sen, sen ölüme karşı duruşum, nefrete sükûtum, sen alıp başını giden bir kuş, savrulup kanatlarıyla dünyayı sürükleyen kader ortağım, aşkım, sen bitmeyen, sonsuz, ateşli kâbuslarım. Sen her şeyim, bedenim. Kaç karanlığı dost bildim, kaç geceyi içkimle bitirdim. Kaç güneşli sabahı unutup gittim. Seninle yaşamak sensiz ölmek benim kaderim, bağrışlarım, haykırışlarımla ben sensizliğe isyan nöbetindeyim. Oluk oluk kan kokusu salıyor bedenim, içimdeki damarlarım sen akmakta, bir bataklıkta sürüklenip giden Saka kuşuyum ben, çırpınışlarım fayda etmiyor, bağrışlarım ses vermiyor. Haykırışlarım duyulmuyor. Ateşlerde yanan berduşum ben, bağlanmış odunlara atılan asiyim, sensiz dünyayı göremeyen bir kör, sensiz nefes alamayan ölüyüm ben, kaderim sen, derdim sen, dermanım sen, sensizlikte merhem olan ilacım sen. Sen, yine de sen.