İçkiliyken İl Oluyor İçim

Gecenin ikindisinde yitirdim uykuyu Beş duyumu felç etti gidişin Körebeler ilişti çocukluk düşlerime Korkak bir özne gibi gizlendin sen her şiirimde Birinci çoğul şahıs olamadık hiç ''biz'' Bu gece içkiliyken il oluyor içim. Acının sert darbeleri kötürüm bıraktı ruhumu Gözyaşlarımı mumyaladım Usta bir katil kimliğine bürünüp Kibar ve efendiydin beni öldürürken Öfkeli dalgaların dövdüğü çıplak ayaklarım Tenimi okşayan rüzgardan şikayetçi değilim Sigarandan çatırdayarak kopan, düşen kül gibi Düştün, serildin önüme ömrüme her şeyinle İkimizde fena değildik sahnede, iyi oynadık rolümüzü Sen bozguncu Bizans'tın! Bense bozguna uğratılmış İstanbul Yerçekimini kandırıp ayyuka çıktı çığlıklarım Şizofrenler için hayat; çok bilinmeyenli denklemi çözmek olsa gerek. Savaşarak ve sövüşerek yenildik biz hayat sınavında Kalemime dokunsan, uluorta kusacak terbiyesiz Fırtınanın koca şehirlere kafa tuttuğu gecelerde Her sabah kendimi seninle kaldırdım Her sabah kendimi seninle kandırdım ben. Bebeyim Sana yazdıklarımı artık cesetlere okuyorum Onlarda duyarsız ve aldırış etmiyorlar bana Vurup kırmıyorlar sen gibi çekip gitmiyorlar. Bu gece içkiliyken il oluyor içim Ya annem ölmüş, ya sevgili gitmiş söyleyemem! Sağırla dilsizin şakalaşması gibi, saçma-sapan ayrılıklar var güncemde. Köpüren köpekler gibi ısırıyor bedenimi yokluğun. Yokluğun, kalbimin altındaki serseri mayın '-imdat polis' demek aptallık olur bilirim. Bu gece Çocuklar gibi korkuya abandım, abandım en son aldığım bıçakla damarlarıma. Sonra… İçkiliyken il oluyor içim!