Üşüyorum Yoksun

Ayrılık yüklü vagonlar, geçiyor artık pasına hasret sinmiş, aynı raylar üstünden. Etle tırnak gibiydi oysa? Nasıl alıp-ta, çektin! Kopardın. Gözlerini, düşlerimden… Nerden çıktı? bu gitmek için sarf ettiğin cümleler! Çıkışı olmayan sokaklara bakıyorum, gidenlere ''Dur !'' diyebilmek namına. Oysa nafile! Şair'in ''gelmek için gidiyor.'' deyişiyle avutuyorum çocuksu yüreğimi. Takvim yapraklarında, arıyorum seni ve trenlerin, gitmek için geldiği günleri. Gidişin, kentsiz kalışımdı! Yüreğinin sağır kalışlarında, sesim çınlasın istedim dört bir yanından. Sessizlikten yapılı bir isyan olmak istiyorum, ve bin insanın ettiği bir isyan olup çıkıyorum gökyüzüne. Dilimizden fırlattığımız isyanlar, Bir yıldız olup düşüyor ayrılığın üstüne. Ayrılık aşikâr! Ayrılık kalleş… Aklımdaki intiharlara adım kalıyorum, Sonra, şiirden şiire volta atıyorum kalemimi sakinleştirmek adına. Karasını, alnımdaki yazgıdan almış kuyulara atıyorum kendimi. Yosun tutan taşlara tutunuyor umutlar, Sonsuzluğunda bir sonu vardır diyerek, bir umutla düşüyorum sonlara doğru. Kayalara çarptıkça, acılar sızıyor her bir yanımdan Acı olup akıtıyorum hayatımı, çirkef sulara! Ahşaptan yapılı tabelalara adını kazıyorum harf harf, Her harfine bin anlam, bin gözyaşı ekliyorum. Dilinin tetiğine basıyor, kalbin! üstüme, başıma saydırıyorsun Dost çakalı… Hoş çakalı... birde ''kendine iyi bak'' demiştin. Oysa ben, siyahın en zifirisini yama yapıp geceye Karanlıklar üstüne karanlık örtüyorum, yalnızlığımın üzerine. yoksun, üşüyorum... ve benim aklım bana yar değil ki..