Kemal Amca

bugün kemal amcayı gördüm otobüs durağında. öylece oturuyordu. biliyordum ki otobüs beklemiyordu. etrafına bakıyordu. insanları izliyordu. yaşlanmıştı kemal amca. sakalı beyazlamış. beli bükülmüştü. neyi bekliyordu. hayatın son otobüsünü mü? bizim mahallenin havuzlu bakkalı. adını bilenlerin kemal amcası. zaman geçiyor işte acımasızca. unutturuyor insanları. başkalaştırıyor bizi anlamsızca.. tanıdın mı beni kemal amca. senden okuma bilmeden gazete aldığımı hatırladın mı. sahi gazeteler hâlâ maket evler veriyor mu kemal amca?.. Bugün bizim sokaktan geçtim. Çocukluğumun kaldırımlarından yürüdüm. Kendimden bir iz bir anı aradım. yoktu. tükenmişti. kaldırımlar bile değişmişti. hatta mahallemizin havuzlu bakkalı bile yoktu artık. havuzdaki turuncu balıklar nerde kemal amca. yıkılmıştı her anı. yıkılmıştı dışı eskimiş binalar. yoktu kemal amcanın bahçeli evi. yoktu havuzlu bakkalı.. peki bizim yemeye doyamadığımız dut ağacı nerede. onun da yerine bir ağaç diktiler mi kemal amca? her şey yerle bir oluyor. her şey elimizden yavaş yavaş kayıyor. anılar artık sadece yaşayabildiği kadar hafızalarda kalıyor. hayat işte... başlıyor. geçiyor. gün geliyor sessizce bitiyor..