Gelsen

gelsen usulca dökülüyor yaprakları sonbaharın, bırakıyor kendini doğanın ellerine ayrılığın şom gelişini anımsatıyor yapraklar yanacak, yakılacak bir can bulunur elbet belli ki yine ayrılık esecek… esiyor deli rüzgar durmadan sanki bağırmak istiyor ya da haykırmak yağarsa sonbaharın o mat yağmuru, yağmuru kokla, yağmuru dinle duyumsa, hisset geçer elbet ayrılık… içimse esrik hala hala hoyrat üzgünlüklerin mağduruyum naçar, yapayalnız… sen varsın içimde fotojenik duruşunla, sen varsın sıcacık duygularımla birleşen, sen varsın badirelerin basamaklarında gelsen diyorum artık… gelsen diyorum ey! rüyalardaki sevgili. düşünülmez ki zaten sensiz bir hayat, sensiz bir hayat, uçmaya hasret yaralı bir kuşun çırpınışı sensiz bir hayat suyundan mahrum bırakılan bir çiçek. gelsen diyorum artık gelsen…