İnadına Düş

Sesi ıslaktır artık rüzgarın karabulutlar göğüne düştü yolum uzun uzak yollardayım ürperir yüreğim bir pencerenin önünde, ellerimde yüzüm en dalgın yerimden otobüsler geçer sen hep ayrılıkların ismisin ben umutların adresi ve ben bu saatlerde sendeyim gözlerimde bir yıldız, ellerimde karanfiller sen sıcak bir dağ rüzgarısın hep bu saatlerde gecenin sevda kokan şafakların parıltısındasın... bilmem kaç bin yıl oldu son gidişin habersiz, buruk ve karanlık çizerdin çekip giderken mehtap seni çizerdi, sen güneşe dönüşürdün, güneş sana kasırgalar kopacak yüreğimin sahillerinde sensizliğe lanetler yağacak yine ne otantik bir masal ne mitolojik bir efsane, ne de sosyolojik bir vaka olacaksın. seni denizlerin derinliklerinde saklayacağım bulamayacak seni hiç bir sevda korsanı ve kaygısızca yakamozları bırakıp gider mehtap gecenin koyu katmer karanlığına gizlenir umut yürek topraktan yana vurur ben geceye sitem eder dururum arzularım coşkundur denizlere ulaşamam, denizler ulaşmaz bana boğulurum... ve ben barışın en koyu tonunu saklarken yüreğimde sana yazılan şiirlere kurşun, ağıtlara zincirler gerilir, karanfil kokulu ellere bıçaklar bilenir, yüreğime akan yüreklere tel örgüler çekilir... gözlerine çalar gecenin rengi ve ben yeşertiyorum yeniden ezik düşlerimi kaç şafakta hançer yedim dört yanımdan kaç ölüm yaşadım yeni doğuşlarda kaç bin ölüm... tutsaklığımı yargılar, sensizliği idam ederim bağrımda yeşerir özlemlerin efsunu hala seni arıyorum çırılçıplak coğrafyamda hala sürgün mü mevsimlerim hala yok musun vardan öte, ötelerin yakınlığında hala ağlıyor musun yalnız, kimsesiz, onurlu ve bensiz bensizliği idam et hadi canlanayım tekrar avuçlarında yıkılsın firavunların sarayları nemrutların tahtı yeniden doğayım gözlerinin güneşlerinde gel hadi! durulsun deryaları göz kapaklarımın çözülsün dili ezgilerimin, yankılansın yankılansın, yankılansın...