Ağıt

hamağımız sallandı durdu iki amerika arasında, özgürlük, özledik seni. che'nin yıkılıyor kurşun bilmecesi bedeni, öldüler, cumhuriyet yeniden doğması için önce ölmeli, diye bağıranlar, kafadan oy veriyor özgür doğan yurttaşlar. yine de istiyorlar amerika güzeliyle yatmayı. hem, insanlar, ekmek yoksa, vişneli pasta yesin. ama örterken kar gibi beyaz kağıtlar soykırımı, kalmadı artık ormanlarında kurt derinliğinde yaralı koşmayı, ulumayı seçme hakkı; saklayamaz hiçbir yüz toplumsal, kişisel acısını, beden gerilmesi, zaten yontulaştı. beynine yerleşmiş kırık bir ok başı yerleştirir uluyan kara derili şarkıcıyı ayı tuzağına, genç gözler parıldar deli parlaklığında, süregelen hüznüyle yaşlıları yorar; ve kapısında her yıl leylaklar açar, vişne bahçesinin köpüklü dalgası kör eder washington'u ve fısıldar kulağına dayalı köşeli odasında suikastçının ideal bir amerika'da, göz kırpan ekranları gösterir, yavaş ilerleyen sürüler halinde, çeyen hayaletlerini ayak sürürken kazıklar, tellerle çevrili ovalarda fısıldayarak, ayakları bez sarılı, bu arada calvin'in azizleri gibi arkalarında gotik kapıları çiftçi çift, ısırıcı, yoksul, yararcı, kavrayarak şeytanın yabasını. dik dik bakıp dururlar ölümsüz buğdaya