Sen

Ben, Hayatın oyun bahçesinde güle oynaya koşarken Düşüp yüreğimi kanattığım bir zamanda Uzattın ellerini, ve, Torbandaki sayısız sevgilerden bir tutam alıp sardın yüreğimi. Ellerini görmedim, ama, Öyle hissettim ki sıcaklığını, Öyle hissettim ki yüreğini. Sen, Yüreği, hayatın gurub vakitlerinde Geceye düşen sımsıcak ışklar oldun. Gözlerine baksam o ışığı tanırım biliyor musun? Yüreğin öyle büyük ki, Gözlerinde yüreğini gördüm çocuk, daha görmeden gözlerini. Yüreğin öyle sıcak ki, Ellerinde bunu hissettim, daha tutmadan ellerini. Evet, Ben, gözlerini görmeden gördüm yüreğini, Onlara dokunmadan dokundum yüreğine, ve, İçimdeki sonsuz çiçeklerden bir demet sundum sana Yüreğimden bir demet sıcaklık sundum sen farketmeden Gözlerimden bir demet ışık sundum. Sen daha doğmamışken güne; Gecenin o sessiz, o buram buram soluklarında Sundum gökbahçemdeki o yıldızları, Birisi yüreğine sokulu kaldı bilmeden sen, Güneşimden bir parça ışık kaldı, anlamadın sen. Gözlerim, Yoluna devam edecek kaldığı yerden Ve sen, Oyun bahçesinde yüreğini kanatıp sevgi ilaçlarından alan Sayısız yaralı çiçek arasındaki `ben` tarafından Bir gülümseme olarak anımsanacaksın hiçbir zaman bilmeden. Sen, Atının terkisinde sakladığın sayısız sevgilerini Yudumlarca sunarken sevgiye hasret herkese Ben, İsimsiz, iz bırakmayan bir çiçek olacağım, ve Öyle kalacağım tenhalarda Aslında, ben hep orda olacağım. Ama sen bunu bilmeyeceksin. Yüreğindeki nedensiz ışıkların, sıcaklığın ve rüyaların İçindeki anlam veremediğin gezintilerin gizli ipuçları olduğunu Hiç ama hiç bir zaman anlamayacaksın. Eline aldığın bu sayısız kokuları barındıran çiçeğin Sadece kırmızı renktekisini ve hoş kokularından birisini Görmüş ve tadmış olmanın saadeti içinde, Eksik kalanlardan habersiz, devam edeceksin yoluna. Ve sen, Bunu hiç bir zaman bilmeyeceksin...