بخش ۴۴ - جواب دادن معشوق

در حال که این حدیث دل سوز بشنید ز باد آن دل افروز در وی دم باد صبح اثر کرد ناز از سر و کین ز دل به در کرد آمد به طریق مهربانی یاقوت لبش به درفشانی گفت ای دم تو انیس جانها وی بوی تو راحت روانها گفتی سخنان مشفقانه زد پند تو تیر بر نشانه لیکن ره عشق بی خطر نیست هر دل شده مرد این سفر نیست آن را که وصال یار باید گر جور کشد ز یار شاید عاشق که نه بردبار باشد با عاشقی اش چه کار باشد گنجی است وصال ما و بی رنج کس را نشود میسر این گنج آن گنج برد که رنج برده است آن نوش خورد که نیش خورده است عیبم چه کنی به تندخویی کاین است طریق خوب رویی خوبان زمانه را همیشه بودست جفا و جور پیشه بردند همیشه عشق بازان بیداد و ستم ز دل نوازان رسم است بتان سیم تن را کاشفته دلان ممتحن را اول به جفا بیازمایند وآنگه ز در وفا درآیند من هم به جفاش آزمودم کردم ستم و غمش فزودم در راه طلب چو این هوادار ثابت قدم آمد و وفادار زین پیش اگر به کینه جویی گفتم سخنی ز تندخویی اکنون ز سر جفا گذشتم طومار فراق درنوشتم برخیز اگر چه ناتوانی جهدی بنمای تا توانی چون بست به وصل ما امیدی از وصل منش ببر نویدی