بخش ۸ - نامۀ اول از زبان عاشق

گو ای مه آسمان خوبی وی گلبن بوستان خوبی آب رخ تو سمن ندارد سروی چو قدت چمن ندارد دل خستۀ چشم نیم مستت جان والۀ لعل می پرستت هرچند که سرو سرفرازد در باغ به قامت تو نازد با لعل تو غنچه گر زند دم بادش بدرد دهن به یک دم یارب که جهان به کام بادت اقبال چو من غلام بادت عمری ست که با غمت قرینم با غصه و درد هم نشینم افتاد دلم به دام عشقت بی هوش شدم ز جام عشقت مرغ دل من گرفت الفت با دانۀ خال و دام زلفت از عشق تو ای بت دلارام یک لحظه نگیردم دل آرام بی تو سر بوستان ندارم برگ گل و گلستان ندارم دارم ز غمت دلی بر آتش چون طرۀ سرکشت مشوش تا دل ز من شکسته بردی جانم به غم و بلا سپردی ورد من خسته دل شب و روز این است ز عشقت ای دل افروز