بخش ۱۳ - نامۀ دوم از زبان معشوق

کای هرزه درای بادپیمای وی شیفته رای بی سروپای از خیل که ای تو را چه نام است کاندر سرت این خیال خام است جای تو کدام سرزمین است گمره شده ای رهت نه این است مقصود تو چیست از کجایی در دام غم که مبتلایی سودای که در سرت فتاده است این داغ که بر دلت نهاده است از جام محبت که مستی دل در خم طرۀ که بستی مهر که فکند در دلت جوش سودای که برد از سرت هوش از شوق که گشته ای بدین سان آشفته و بی دل و پریشان از زلف کدام عنبرین خال سودازده گشته ای بدین حال خورشید رخ کدام مهوش در خرمن هستی ات زد آتش زین گونه بلا که ره به در نیست برگرد که جز ره خطر نیست کآنان که به عشق دل سپردند هر چند که رنج بیش بردند