بخش ۳۳ - نامۀ ششم از زبان معشوق

کای غم زده ترک این هوس کن دم درکش و این حدیث بس کن خورشید جمال من نبیند جمشید وصال من نبیند دیدار منت چو نیست روزی در آتش شوق چند سوزی کارم همه ناز و دل ربایی ست رسمم چو زمانه بی وفایی ست پروای رعایتت ندارم در چشم عنایتت ندارم یاری و وفا نبینی از من جز جور و جفا نبینی از من هرگز نشوی ز وصل من شاد وز بند غمم نگردی آزاد زین باغ مراد گل نچینی زین شاخ امید بر نبینی از شوق من ار فغان برآری من فارغم از فغان و زاری همواره قرین درد می باش با ناله و آه سرد می باش پیوسته چو شمع مجلس افروز از آتش اشتیاق می سوز گر جامه دری ز شوق چون گل ور نعره زنی بسان بلبل وز دیده چو ابر نوبهاری سیلاب سرشک اگر بباری