بخش ۳۲ - پیغام بردن صبا نزد معشوق

چون باد نسیم نوبهاری دید آن همه عجز بی قراری دانست که نیست احتمالش دل سوخت بران شکسته حالش آمد سوی آن نگار بدعهد بگزارد پیام او به صد جهد گفتش به طریق نکته دانی کای وصل تو اصل زندگانی چون خسته و تشنه در بیابان جان داد چه سودش آب حیوان رحم آر برین شکسته خاطر گر فرقت تست خسته خاطر اکنون بچشان می وصال شوامروز نظر فکن به حالش فردا که ز فرقتت بمیرد وصل تو کجاش دست گیرد فرهاد چو داد جان شیرین سودش نکند لبان شیرین باز از سر ناز و کینه جویی گفتش به طریق تندخویی کای باد نگفتمت که دیگر پیرامن آن دیار مگذر اندیشه نمی کنی که ناگاه یک روز برانمت ز درگاه این بی ادبی نمودنت بس این گفتن و این شنودنت بس دیگر مرو ای نسیم پیشش بگذار به حال زار خویشش لیک ار گذری فتد به سویش گر زنده بود ز من بگویش