بخش ۱۸ - نامۀ سوم از زبان عاشق

گو ای رخت اوج حسن را ماه سر تا قدمت لطیف و دل خواه ای رشک پری و غیرت حور از روی تو باد چشم بد دور ای خسرو خیل ماه رویان سرحلقۀ جمع مشک مویان مه روی تو دید و شد غلامش زان روی منیر گشت نامش یارب که سعادتت قرین باد جان و دل دشمنت حزین باد دریاب که چشم پرخمارت برد از من خسته دل به غارت زد سنبل زلف تو به یک دم کار من دل شکسته بر هم از جام محبت تو مستم سررشتۀ عقل شد ز دستم بشکست مرا ز بار غم پشت دردا که غم تو خواهدم کشت از غصه هجر زار گشتم چون زلف تو بی قرار گشتم از چشم و دل من ای دلارام بربود غم تو خواب و آرام زین پیش مرانم از در خویش مهجور مدارم از بر خویش در عشق مباد کس چو من زار سودازده و غریب و بی یار بر من که دلم ز غصه ریش است گر رحم کنی به جای خویش است پیوسته مشوشم چو زلفت همواره بر آتشم چو زلفت از شوق تو ای مه دل افروز سوزم همه شب چو شمع تا روز گویم ز فراق رویت ای ماه گویم ز غم تو گاه و بیگاه