غزل شمارهٔ ۱۷۷
ا ابن حسام خوسفی
0
Altın Yaprak
ای روی تو آیینه انوار تجلی
بنمای که یابد دل عشاق تسلی
در هر سری از عشق و تمنا و هواییست
ماییم و هوای تو ز اسباب تمنی
از صورت خوب تو چه معنی بنماید
آن قوم که صورت نشناسد ز معنی
تا جر رخ زیبای تو صورت نپرستند
گو حسن تو بگشای نقاب از رخ دعوی
مأوای حریفان اگر از جنة خلدست
ما را سر کوی تو به از جنت مأوی
بر خاک رهت ابن حسام ار ننشیند
در دیده غم دیده او خاک ره اولی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş