غزل شمارهٔ ۴۷

ای کرده به غمزه دل صد شیفته تاراج تیر مژه ات سینه من ساخته آماج پیوسته کمان سیه از مشک کشیده است طفره ای دو ابروی تو بر دایره عاج زان لب که رسیده است لطافت به نصابش شرط است زکاتی که رسانند به محتاج ای سرو گل اندام بده باده صافی بر ناله مرغ سحر و نغمه دراج ای اهل صفا را در تو کعبه مقصود لبیک زنان بین به سر کوی تو حجاج در پنجه عشاق کمانی ست قوی پی کان را نکشیده است به جز بازوی حلاج بر خاک رعونت به تکبر چه خرامی سرها بنگر زیر پی انداخته بی تاج بگرفت لبت ملک لطافت به ملاحت پیداست که از کشور خوبان که برد باج گو خاک درت سجده گه ابن حسام است ارشاد چنین می کندش سالک منهاج