شمارهٔ ۲۱۱

روی بنمای ای صنم کز شوق جان می سوزدم وآتش غم تا به مغز استخوان می سوزدم می زند پروانه سلطان عشقت آتشی در دلم کز پای تا سر شمع سان می سوزدم چون نویسم شرح شوقت ز آب چشم و دود دل کاغذم تر می شود کلک و بیان می سوزدم گر نشد چون تار کتان از نزاری پیکرم پس چرا مهرت چو ماه آسمان می سوزدم پیش خلقان کرد پیدا آه دودآسای من کآتش هجران جانان در نهان می سوزدم تا دلم در رسته حسنت به سودا در فتاد گرمی بازار او سود و زیان می سوزدم هر زمانم شعله ای از دل فروزان می شود آنچنان کز تاب آن آب روان می سوزدم ز آه من گردد معطر مجلس روحانیان همچو عودم خوش نفس گردون از آن می سوزدم گوید اغیارم به من کابن یمین چندین منال چون ننالم کز فراق یار جان می سوزدم