Gözyaşlarımla Suluyorum Şimdi Çiçekleri...

susma dedikçe sustun... sessizliğe daha çok büründün ben gözyaşlarımı dışarı akıtırken sen yüreğine akıttın yüreğini kanattın söylemek istediğin ne çok şey vardı oysa hepsi içinde kaldı yaralı yüreğine hapsoldu bilirim bu acıyı unutmazsın sen bilirim alıp götürecek sevginden parça parça gözyaşlarımla suluyorum şimdi çiçekleri yeniden benim kalbim gibi açsın diye herşeye yalan bulaşmış ya bir gözyaşlarım gerçek sen gibi gitme diye yalvarmak istedim tuttum elinden baktım gözlerine ama koymuştun kafana bir cümle ne söylesem faydasız ne anlatsam anlamsız gidecektin ve gittin... şimdi yoksun yanımda ama ruhun bende kalmış bir onu almayı unutmuşsun... şimdi elimde son resmimiz sana ait kalan tek anı baktıkça eskiyor mu ne? eskir mi dersin sevgimiz gibi ne zormuş içimdekileri anlatamamak ne zormuş severken ayrılmak ne zormuş sevdayı bu kadar ağır yaşamak söylesene sevdiğim ne zormuş seni sevmek?