Ölüm

Bir taht inşa etmiş kendine Ölüm Uzak batıda yalnız bir şehirde, İyi ve kötü ile en iyi ve en kötünün Sonsuz dinlenmeye çekildiği. Benzemez bizim olan hiçbir şeye Türbeleri, sarayları ve kuleleri (Zamanın ötesinde ürpertisiz kuleler) . Yükselen rüzgarların uysalca göklerden bıraktığı, Hüzünlü sular sarar çepeçevre. Kutsal göklerden nur inmez Uzun gecelerinde bu şehrin. Fakat bir ışık ürkünç denizden Süzülür yükseklere sessizce. Aydınlatır uzak ve özgür tepeleri Kubbeleri, sivri kuleleri, kral saraylarını Mabetleri, Babil’inki gibi surları Yontulmuş sarmaşıkları ve taş çiçekleriyle Unutulmuş karanlık köşkleri, Keman, menekşe ve asma bağlarıyla Tezyin edilmiş muhteşem türbeleri Hüzünlü sular sarar çepeçevre Rügarların göklerden bıraktığı, Öyleyse harmanlayın havada sallanan Kuleleri ve gölgeleri. Ölüm inanılmaz uzak ve derinde, Mağrur bir kulesinden bu kentin. Aydınlık dalgalarla esnetir zemini Açık mabetler ve aralanan mezarlar. Fakat ne her bir putun pırlanta gözünde yatan zenginlik Kışkırtıyor suları yatağından, Ne de mücevherle süslenmiş cesetler. Kıvrılıp bükülen bir dalga yok yazık! Şu büyük camsı kalabalık içinde. Fısıldayan bir kabarma yok rüzgarların, Süzüldüğünü uzak ve mutlu bir denizde, Ne de bir işaret, dinginliği daha az ürkünç Denizlerden geldiğine dair. Ama bak! Havada bir telaş, Şu dalga! Bir hareket var orada. Kuleler yana itilmiş gibi Yavaşca batan boğuk cezirde. Zirveleri saydam ve şeffaf göklerde Güçsüzce, bir boşluğa teslim olmuş gibi. Dalgalar şimdi daha bir kızıl, Nefesi daha bir boğuk saatin. Ve ne zaman kesilse dünyevi iniltiler, Daha da dibe batacak bu şehir. Cehennem doğrularak binlerce tahtından Önünde saygıyla eğilecek!