Sen

Suskunluk omuzlandı uğruna ölmenin milâdını Düşürdüm kalemi, yitirdim kelâmı, elimde bir ahım kaldı Yıldızların rengi döndü, yandı yangın gibi gözlerimde Sen diye çıktığım yolu amansız bir efkâr sardı Sema da gizli iç çekiş değdi kan dolu yüreğime Yıkıldı umutlarımın kaf dağı Zirvede kanatsız bir kuş kaldı Yudum yudum içti dünya hasretinin miracını Çınladı dağların en koyu unutulmuş karanlığı Nabzı son kez vurdu gecenin yığıldı bomboş ellerime Güller kana döndü söndürdü hasretin yangınını Göz yaşlarımın feryadı düştü hıçkırıkta boğulan sesime Bulutlar geldi dile ağladı sensizliğin bahtını Aleme yazdı aşkın sırlarımın ifşasını Ölüm şaha kalktı şahlandı sevmenin mizanını Arş'ın direkleri kırıldı Arz'a yalnızlık yayıldı Mazime gözyaşlarıyla sen, sen diye misakın yazıldı Korkular yaşandı sıretlerden suretlere Firarlar doğdu ölümlere geçmişten geleceğe kazındı Kalem düştü, kelâm düştü, baht düştü Gönlümün bozkırına aşkından bir taht düştü