Bozgun

ansızın esmeye başlar fırtına eskisi bir rüzgar taş taş üzerinde bırakmaz yüreğimin sokaklarında ürker, şaşırır gönlümün kuşu boş yere sığınacak bir yuva arar... kör karanlıktır her gece kalleş bir kurşun gibi bekler pusuda bu saatlerde uyanır sinsi korkular sızar hayatımın en ücra köşelerine sesiz bir çığlık olur isyan dilimde yüreğimi işgal eder eşkiyalar... ben karanlığa kursam da bütün saatleri güneş inadına doğar her seher vakti sensizliği hançer gibi kalbime saplar gözlerimden akan son damla mavi takılıp kalınca kirpiğimin ucuna umudumun kanayan cephesi bozguna uğrar...