Diz Çökmüşüm

kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerde diz çökmüşüm bilmediğim geleceğime içimdeki çiçekleri solduruyorum yaralı kuşlar gibi gibiyim güz ayazlarında kalbimi kanatıyor kanat çırpan her martı... artık kavgadan uzak gönlümün mavi sokakları içimi acıtsa da üşüdüğüm geceler yine zorluyorum hayatın kapılarını sessizce kahrediyorum böyle kadere kimse bilmiyor bağıra bağıra ağladığımı... yaşadıklarımı sana anlatamıyorum kendi geleceğime kendimi blie inandıramıyorum cennet nedir bilmeden cehennemi yaşattılar bize inancımız kayboldu, saklandık kendimize...