Hoşçakal

alacakaranlığın küskün şafağında ürkek karanlığın beşiğinden düşercesine mavi gecenin dalından bir yıldız kayıyor bir aşkın fidanından koparılan dal gibi bak..! bir sevda öğütülüyor zaman değirmeninde... bir kara tren çığlığında kavrulurken yüreğim bir yağmur damlasına karışıyor ömrüm terketmeliyim seni... gitmeliyim bu şehirden seni hatırlatmayan bir yer bulmalıyım kendime yaşanmıyor artık.. yaşanmıyor bir başka yangının küllerinde... alacakaranlığın küskün şafağında bütün terkedişler çöreklenmiş üstüme içimde iliğime kemiğime işlemiş deli bir hasret sevdamın sığmadığı yüreğim ellerimde ve İstanbul ağlıyor gözlerimde... şimdi koyu bir hüzünle doluyor gece amansız bir intiharı taşırken yüreğimde tren raylarını ıslatıyor gözlerim açılsa da her virajım uçurumuna sararım yaralarımı zamanın külleriyle beni bana bırak ne olur yollar bitti içimde... hoşçakal canımın içi... emanet ediyorum seni martı seslerine... HOŞÇAKAL!!!