Yaşayan Ölüsün Artık

kalbe düşer ansızın yaklaşan ayrılığın korkusu hasrete doğru başlar amansız bir yolculuk en ummadık anda susar şarkılar üzerine çöker karanlıkların en koyusu... denizler, dalgalar hüzün kesilir solar pencerende açan sardunya büyür yallnızlığın sığmaz içine zonklar başın, ne gündüz dinler, ne gece gir gide uzaklaşır gider nefesin sanki bütün kapılar kapanmıştır yüzüne... zaman geçmeyi bilmez, taş kesilir yüreğin kalın perdeler çekilir pencerene için ürpertilerle dolar, amansız korkularla rüzgar durur, yağmur diner ansızın başlangıcı olmayan bir sondur yaklaştığın... yatağına sığmayan nehirler gibi dinmez taşar gözyaşların son kuşlar göçüp gider ufuktan git gide derinlerine çeker seni bataklık can kuşun da terkedince yüreğini çığlık çığlık ne yaparsan yap, yaşayan bir ölüsün artık...