_kim önden giderse rüzgarlara kapılıp bir yağmur mevsimi kadar sonra dönecek vuslat…
_ dostlardan ayrılış / bu gün ceviz ağacının köşesinden doğan gün bil ki tan vakti kadar kısa ve güzel ömrün…
/Komombol da kuşattılar yiğidi Urumçi'de kurşun döktü gökyüzü/ - çile çile ölüm oldu tel örgü…
ayrılık şakaya gelmez derler gözlerinin ta içine bakarak unuttum bak öncesini anıların ardından yorgun düşen gün kendi halinde aymaz / umursamaz / dingin ne gelecek kaygısı kalmış…
Dağdaki gecenin sağrısında ayın onsekizi kadar berrak mor, pembe, beyaz ve sarı yanıkara karanlıklarda yarıntılarda oynaşan ay ışıklarıyla kol düzeninde yürümek.…
"ne fark eder ha ceviz ağacı ya da hurma her yerin rengi farklı farklı hüzün var simalarda ancak her tende gözyaşı aynı manada"…