شمارهٔ ۳ - در منقبت گوید

ویژه ملک ممالک عشق آن مرشد و پیر سالک عشق داماد و پسر عم پیمبر مولای جهان ولی داور شاه دو سرا علی عالی آیینه ی ذات لایزالی مرد افکن بدر و میر صفین صاحب علم و سپهبد دین آن دست گره گشای یزدان سلطان انام و شاه مردان آدم ز تراب و بوتراب اوست پوری که طفیل اوست باب اوست زو اطلس چرخ دیده تزیین خود کرده به بر لباس پشمین دیده یم و کان ازو بضاعت خود کرده به نان جو قناعت برپا شده دین ز ذوالفقارش وز یازده پور تاجدارش هر یک به سریر احمدی شاه بر جای پدر خلیفة الله خاصه ملکی ز دیده مستور در هر دل ازو طلیعه ی نور نام آمده صاحب الزمانش در قبضه زمین و آسمانش الهامی ازین ده و دو سرور یک بنده بود درود گستر