And İçelim...vazgeçmek Yok Birbirimizden

Tat almadan geçiyorken gençliğim ellerimden tutan, ruhumdaki karanlıkları aydınlatan ve parçalanmış yaşantıma anlam katan.. SENDİN… Bakıp da görmeyen gözlerime yaşamın uç noktalarını gösteren Umursamaz deli dolu yaşayıp ''başka hayat yok sevgili'' diye koşarcasına sürükleyip beni peşinden deli fişek gibi rüzgârlara katan… SENDİN… Örselenmiş bedenime vuran gün ışığını gözlerinde süzerek yedi renk gök kuşağı gibi yansıtan… SENDİN… Söndüremediğim yürek yangınlarımı usul usul yağan yağmurlar gibi serinleten SEN… Ve yine o yağmurlarla denize düşüp okyanuslara ulaştıran, geçmişe ve geleceğe kafa tutturan… SENDİN… 'Son günümüz' diyerek başlayıp her yeni güne doldurup taşıran sendin ne varsa Uykularımı bölen, karabasan misali sinsice bedenime çöküp nefes almaya çalıştıkça boğazıma düğümlenen yutkunamadığım çirkinlikleri güzelleştiren… SENDİN… Drama gibi oynarken tiyatro sahnelerinde yasamımı ve mora çalan hüzün gecelerimi tozpembe çiçeklerle süsleyen SEN… Sonra dağların koyaklarında ve uçurum kıyılarındaki kardelenleri koklatan deli cesaretim… SENDİN… Zindan karanlığına dönen yüreğimin kuytularında kalmış yaşama dair ne varsa bulup çıkaran ateş böcekleri gibi yolumu aydınlatan… SENDİN… Göz yaşlarımı dindiren, yeni baştan kucak actıran yaşama SEN Benliğine nakış gibi islemiş içi dışı senle dopdolu BEN And içelim… vazgeçmek yok birbirimizden