Oyun Bitti

Bir temmuz aksamiydi… Gozlerinin mavisiyle denizler, saclarinin kivrimlariyla dalgalar dans ederken tanidim seni… Maviye sevdali ucurtmaydim urkek ama yarali… Neyi aradigimi bilmeden, yaprak gibi savruluyordum, ellerimi tuttun, tutan sendin… Sendin o, bana dunyaya meydan okumayi ogreten… Seninle kâh engin denizlere acardik yelkenimizi, kah ayaklarimiz yerden kesilir, savrulurduk bulutlara… Bembeyaz sayfalarla dolu defterlere yazdik omrumuzu… Gecmisimize sunger cekip, attik imzamizi… Onceler yoktu ikimize de… Varolustu… Yeniden dogustu bu… Aska asIk olan sen, sevdaya susayan ben, aski ve sevdayi kana kana, doya doya ictik birbirimizden… Sen ve beni yitirip, biz derdik her cumleye baslarken. Kararlar hep iki kisilikti, yalnizligi dusunmuyorduk bile… Sen olmayinca nefes alamayan ben, ben olmayinca sudan cikmis baliga donen sen… Oylesine… oylesine sevdik birbirimizi… Sonra… Sonra, eskittik bu sevdayi… Devrildik birer koca cinar gibi ve tukettik aska, sevgiye dair ne varsa … Hic bitmeyecek sandigimiz sevdamiz, tedavulden kalkan paralar gibi gecmez oldu… Yorungesinden cikan yildiz gibi kayip gittik gokyuzunde, ve kara deliklerde kaybolduk… Simdi… Failleri belli bir cinayeti yazarken gazetelerin ucuncu sayfalari, biten bir oyun gibi perdeleri İniyor sahnenin… Ve ben hala ikimizi yazıyorum, ne kadar unutmak istesem de OZLEDİM SENİ