Yoksun..yokuz..yoklardayız Yine..

Kahrol emi sen! Lanet olsun sana, en özlendiğin zamanda.. yoksun, yoksun yine.... Dağınıklık dağ gibi, ölüm gibi çöküyorken üstüme ayaz bir pazar sabahında Yoksun işte... Kahretsin! Ben yine sensiz kahvaltımı etmeyeceğim.. Hayatımın içindeki ikinci bir dünyada, cehennemi bir senaryo uygulamadasın.. Ve canım burnumda tükeniyorum, bitiyorum yoksun... Olman gereken yerde değilsin yine... Orta yerde can çekişirken sevdamız Bakarkör olmanın ötesinde nedir ki bu yaptığın Ve yokuz, yoklardayız yine... Zil takıp oynayanlar var ışıklı sahnede, Oynatanlar koyu karanlıktalar.. Düzensizliğin adını düzen koyup, pervasızca üstümüzde tepiniyorlar. Sonra sinsice ve yavaş yavaş, Sansar gibi pusu kurup insanlığıma yüreğimde çörekleniyorlar.. adına dostluk diyerek.. Derken ayak oyunlarıyla, elenseyle başlıyor gece içinde dalaş.. Çarkın dişlilerinden biri biçerken ışığı, Bir diğeri şark çıbanı oluveriyor yüzümde.. Kahretsin, durulması gereken yerde değilsin işte! Ve puştluklar sarmış gene dört yanımızı sıkıştırılmaktayız yine... Yavaş yavaş..lime lime çekilirken canım Acılarımı seyrusefadasın her nedense. Ellerim ellerine uzanıyor hasretle... Ve sen içimdeki en yakın uzaktasın. Tutamıyorum... Diken gibi batıyor, acıtıyor dalların... Kanıyor yüreğim, işte yoksun yine! Kahretsin! gene olman gereken yerde değil Puştların ortasındasın....