Yokluğundur Beni Böyle Delirten...

SUNU "mutlak bir yarın ayırdım kendime dağlarımdan damıtarak ve yaralıyım Bagok kadar a a h, diyorum; şu karanlık! şu bahtım renginde utanç atmosferi: hiçbir gelecek paklamaz seni! " SELİM TEMO yine bir tren geçiyor içimden çığlığı hasretine takılı sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı adın bir rüzgarın öyküsünü taşıyor görmüyorum... söylemiyorsun... kırılıyorum hiçliğimin etleri yolunuyor şizofrenik bir gecedeyim sana bir öykü çıkarıyorum ağzımdan eşkiyalar üstüne "sev beni eloğlu" diyorum "sev beni" benden öte yolun yok yarınlara.. oysaki dağlar tertemizdi ve doruğa kadar namusluydu, düşlerden uzak olan bizdik aykırıydık zamana.. sen biraz daha kavgamın içinde olmalıydın, sana, dağlar susmalıydı ben değil ekmeğimi nasıl bölersem yoldaşlarla öyle bölecektim umudu kavgamızda birleşecektik özlüyorsun beni biliyorum mıh gibi aklının orta yerindeyim savrulan saçlarım...Ankara ve yarım kalan aşkımız var gecelerinde.. paramparçalanmışlığıma bir harita çiz sınırları olmasın bir ülkeden diğer ülkeye ben de yokum şimdi bir sen varsın yangınların ortasında hangi ayettedir bu yaşadıklarımız.. hiçbir kitapta rastlamadım yüreksizliğine kül suresindeyim.. geceyi..şehri...çırılçıplaklığını sana emanet ediyorum şimdi bir ben varım meydanlarda birde o eski "deli Eylül" bir varmış olan yokluğunu heceleyip bir yokmuş varlığının anasına..avradına küfreden...