امامی هروی

ای دل اندر پرده تقدیر کس را راه نیست هیچ فهم از کشف اسرار سپهر آگاه نیست فتنه گیتی مشو زیرا که در زیر سپهر یوسف امید اگر برجاست جز در چاه نیست…

ای سپهر رفعت قدر تو در وصف النعال کعبه دنیا و دینی قبله جاه و جلال طور موسای دمی معراج عیسای روان روضه رضوان عقلی نقطه خط کمال…

زلف اندر تاب چینی دیگرست کفرت اندر زلف دینی دیگرست از زمرد خاتم لعل ترا تا خط آوردی نگینی دیگرست…

هر کاو ندید روضه فردوس بر زمین گو بر نگاه خسرو صاحب قران ببین هم نزهت بهشت بعفو خدایگان با صحن دلشگای روان پرورش قرین…

دلبر که به حسن او نبودست و نه هست آمد بر من دوش نه هشیار نه مست او مست زباده بود و من مست از حسن او آمده در عتاب و من رفته ز دست

ای خانه و ضمیر تو خورشید و تیر ملک ای در نظام دور جهان دستگیر ملک هم قدر تو شکوه ملوک و صدور دهر هم صدر تو پناه صغیر و کبیر ملک…

آسمان داد فخرالملک خورشید زمین ای جهان را عهد انصاف تو ایام شباب ای خداوندی که نوک کلک ملک آرای تو هادی تیغ ممالک پرور مالک رقاب…

از نسیم زلفش ای باد سحر گر خبر داری چرایی بی خبر چند پیمایی هوا بر کوی او گر گذر داری ز گردون بر گذر…

نشناخته ای ای دل بیدانش و درد خاک از زر و سنگ از گهر و خار از ورد در سایه فسرده لاف خورشید زنی ای سایه دیوار طبیعت پر ورد

ستوده شمس دین ای صبح لفظت بمهر از مشرق معنی دمیده هم از لفظت معانی فخر کرده هم از معنیت دعوی بگرویده…

آن شنیدی که خار در گلزار گل خوشبوی را برادر خواند راست می گفت لیکن از پی خار هیچ دانا درخت گل ننشاند…

ترک من چون طره عنبر شکن پرچین کند عرصه چین را ز چین طره مشگ آگین کند مهر ما رافسای را بر نارون جولان دهد مار مهرانگیز را بر نسترن پرچین کند…

نه رای آنکه بترک دیار و یار کنم نه جای آنکه سر کویش اختیار کنم نه روی آنکه تحمل کنم ببوی امید نه روز آنکه شب وصل را شمار کنم…

بی روی تو ای شیفته از روی تو خور دریا گردد کنارم از خون جگر در آرزویت چو مویت اندر تابم تا بر دگری تافتی ای نور بصر

زهی بپای تفکر بسیط عالم غیب هزار بار بهر یک نفس بپیموده سپهر قدر تو بگذشته از مدارج قدس زمین جاه تو فرق سپهر فرسوده…