شمارهٔ ۱۸

سواد لعل تو ای فتنه مسلمانی بیاض جزع تو ای آفتاب روحانی محیط نقطه حسن است در جهانگیری مدار  مرکز کفر است در مسلمانی چو مرده زنده کند عیسی لبت زان پس که دل ببرد به شوخی از انسی و جانی مقرر است تو را معجز مسیحایی مسلم است تو را خاتم سلیمانی ببرد تا دل و در چشم من قرار گرفت خیال آن لب چون گوهر بدخشانی وگر نه لعل کجا می کند شکر ریزی وگر نه جزع کجا کرد گوهر افشانی چرا ز مردم چشم من این سیوال کنی که از چه روی بر آشفته ای چه می دانی که شور زلف تو آشفته کردش ار چه نکرد چو طره تو در آشفتگی پریشانی به دور عشق تو باز این چه بدعت است که دوش دلم ببردی و امروز در پی جانی مریز خونم و در من نگر که کم یابی نظیر من به سنخگویی و سخندانی حریص جان امامی مشو که ارزانی ست به درد عشق تو هم خوبی و هم ارزانی